Dekoracja wnętrz, czyli czym pokrywamy ściany

Tradycyjne malowanie ścian domu czy mieszkania nadal jest najbardziej popularne. Ze względu na dostępność różnych pomocy malarskich bez problemu może być wykonane samodzielnie. Zastosowanie różnych szablonów, dekoracji, pozwoli na uzyskanie unikalnych efektów. Zanim jednak przystąpimy do malowania, powinniśmy dobrze zastanowić się nad doborem kolorów i odniesieniem do wnętrz światła dziennego. Innym sposobem na dekorację ścian są tapety. Do każdego wnętrza dobierzemy bez trudu tapetę o odpowiedniej fakturze czy wzorze. Położenie tapety na ścianie również jest możliwe przez samych gospodarzy, zaoszczędzi nam to kosztów w budżecie. Można również położyć na ścianach kamienne okładziny, które nadają pomieszczeniu, szczególnie z dużym dostępem światła słonecznego, ciepły, przytulny klimat. Takie rozwiązania stosowane są często w budownictwie energooszczędnym. Coraz częściej w pomieszczeniach typu salon, czy jadalnia wykorzystywane są w celu ozdobienia jednej ze ścian arkusze z blachy miedzianej, które pięknie eksponują się podświetlone świecami lub kinkietami. Jest to jednak dość kosztowne rozwiązanie, wpływa jednak na niebanalny klimat pomieszczenia.

Tags: , , , ,

ISTOTNE SKŁADNIKI WYDARZENIA

Tylko takie aspekty nieskończenie różnorodnych pojedynczych zjawisk są godne poznania, którym przypisujemy ogólne znaczenie kulturowe – one mogą stanowić przedmiot wyjaśniania przy­czynowego. Skupiamy uwagę na tych przyczynach, którym możemy przy­porządkować „istotne” składniki jakiegoś zdarzenia. Problem przy- czynowości jakiegoś zjawiska nie jest pytaniem o prawa, lecz o konkretne związki przyczynowe. Wiedza Homologiczna, poznanie ogól­ne ułatwiają jednak przyczynowe przyporządkowanie znaczących kulturowo w swej indywidualności części składowych zjawisk ich kon- i kretnym przyczynom. Konkludując Weber stwierdza „… iż „obiek­tywne” ujęcie procesów kulturowych w tym sensie, że idealnym ce­lem pracy naukowej miałaby być redukcja empirii do „praw, jest pozbawiona sensu” (ibid.: 72).

MOCNE PODKREŚLENIE

Przy czym Weber szczególnie mocno podkreśla, że jest to podejście zupełnie odrębne od metodologii naturalistycznej: „Odniesienie rzeczywistości do idei wartości, które nadają jej znaczenie oraz wyodrębnienie i uporządkowanie zabarwionych przez to części składowych rzeczywistości z punktu widzenia ich znaczenia kulturowego stanowi zupełnie odrębne podejście, aniżeli analiza rzeczywiętości ze względu na prawa i jej uporządkowanie w pojęciach ogólnych. Oba te rodzaje myślowego uporządkowania rzeczywistości nie pozostają do siebie w żadnej koniecznej logi­cznej relacji” (1985a: 69).

ZABARWIONA RZECZYWISTOŚĆ

Niewielka tylko część rozważanej rzeczywistości zabarwiona jest naszym zainteresowaniem wywołanym wartościami i jedynie ona ma dla nas znaczenie, ukazując powiązania, które są dla nas ważne wskutek ich skojarzenia z wartościami. Jednakże te­go, co ma dla nas znaczenie nie możemy zrekonstruować przez „bez- założeniowe” badanie danych empirycznych a wręcz odwrotnie: usta­lenie tego znaczenia jest przesłanką do tego, by coś stało się przedmiotem badania. Powiązanie z wartościami kultury, aoprzez które kształtujemy nasz stosunek do rzeczywistości wnosi porządek do chaosu nieskończonej wielości części składowych badanego fragmentu rzeczywistości; interesuje nas wówczas tylko ten aspekt rzeczywistości, który ma dla nas znaczenie z punktu widzenia da­nej wartości.

POPRAWNE DOWODZENIE

Albowiem jest i pozostanie prawdą, że poprawne metodologicznie naukowe dowodzenie w dziedzinie nauk społecznych, jeśli chce osiągnąć swój cel, musi zostać uznane za prawidłowe nawet przez Chińczyka, albo też – by wyrazić się ści­ślej – musi do tego celu (być może – ze względu na braki materia­łu nie w pełni osiągalnego) przynajmniej dążyć…” (ibid.: 52).To samo dotyczy także logicznej analizy ideału ze względu na je­go treść .ostateczne aksjomaty oraz wykazanie logicznych i prak­tycznych konsekwencji jego przestrzegania.Rzeczywistość empiryczna jest dla nas kulturą tylko o tyle, o ile ujmujemy ją w odniesiejiiu do idei wartości; kultura obejmuje tylko te frag­menty rzeczywistości, które stają się dla nas znaczące dzięki te­mu odniesieniu.

PRZEMIENNY NURT

Przemienny nurt niezamierzonych zdarzeń toczy się bez końca ku wieczności” (1985a: 75).Równocześnie Weber nie chce dopuścić do tego, aby taka wizja świata prowadziła uczonego do irracjonalizmu i skrajnego relaty­wizmu. Toteż drugim biegunem myśli Webera jest ideał obiektywno­ści wiedzy, jednakowo dostępnej dla wszystkich. Cała twórczość Webera jest próbą rozwiązania „antynomii między wizją świata spo­łecznego podzielonego bez reszty między przeciwstawne sobie ide­ały a wyobrażeniem nauki, która – należąc do tego świata – ma przecież pozostać wolna od składających się na te ideały sądów wartościujących i dostarczać wszystkim jednakowo spolegliwej wiedzy” (Szacki 1981: 520). Podkreśla on, że pozostanie po wsze czasy nieusuwalną różnicą czy argumentacja apeluje do naszych u- czuć, fascynacji celami praktycznymi, formami i treściami kultu­ry, do naszego sumienia czy też do możliwości i potrzeb myślowe­go uporządkowania rzeczywistości empirycznej jako prawdy doświad­czalnej.

BRAK NADZIEI

Brak także nadziei, że jakiś partykularny ideał stanie się kiedyś uniwersalną normą. Albowiem „… im ogólniejszy problem, o    który idzie (co tutaj znaczy – im bardziej dalekosiężne jego znaczenie kulturowe), tym mniej możliwe jest jego jednoznaczne rozwiązanie na podstawie materiału wiedzy doświadczalnej, a tym większą rolę grają ostateczne, krańcowo osobiste aksjomaty wiary i idee wartości (“Wertideen”)”, (Weber 1985 a: 50). jedyne co pozostaje uczonemu to przyjęcie do wiadomości* że świat jest bezsensowną nieskończonością zjawisk i procesów a ludzka historia to ciągła walka sprzecznych idei wartości.

KRYTYKUJĄC IRRACJONALIZM

Krytykując irracjonalizm Diltheya, Rickert zbliżył się nieco w kierunku bardziej racjonalnej koncepcji nauk humanistycznych: utrzymywał jednak, że w naukach społecznych niemożliwe jest two­rzenie pojęć ogólnych i ustalanie ogólnych praw. Przeciwko temu przekonaniu miał zwrócić się Max Weber. Nauka społeczna Webera była kolejną próbą przezwyciężenia po­zytywistycznego naturalizmu z pozycji historyzmu. Jednakże Weber przeprowadził krytykę wielu założeń absolutnego historyzmu. Doty­czyło to m.in. dążenia do intuicyjnego ogarnięcia historycznej całości, rezygnacji z precyzji stosowanych narzędzi badawczych, przekonania, że możliwe jest bezzałożeniowe poznawanie rzeczywi­stości. W krytyce tej Weber nawiązał do neokantystów, zwłaszcza do Rickerta i Simmla, w kwestii organizowania danych historycz – nych w sensowną całość, która nie jest prostym odzwierciedleniem rzeczywistości, lecz kreacją podmiotu poznającego.

FAKTY JEDNOSTKOWE

Fakty jednostkowe możemy rozumieć łącząc je w ciągi urzyczynowo-skutkowe albo integrując je w pełne całości (struktury), przy czym procedurą umożliwiającą te zabiegi jest odniesienie do war­tości. Odniesienie do wartości determinuje więc sposób badania i ujęcia przedmiotu (selekcji, przyporządkowania). Rickert w zasadzie nie analizuje konkretnych wartości, inte­resują go one jedynie od strony formalnej (np. religia w ogóle, a nie dany system wierzeń), jednakże – jak ukazuje Topolski – wprowadzając pojęcie tzw. „Sinngebilde” wskazuje na przejawianie się wartości formalnych w konkretnych sytuacjach (odniesienie do tych „Sinngebilde” dokonuje się poprzez wartości formalne), (1968 :95). Koncepcja „Sinngebilde”, czyli wartości konkretnych zależ – nych od historyka żyjącego wśród nich, podważa znaczenie wartoś­ci formalnych jako punktu odniesienia sądów o przeszłości. Z ko­lei koncepcja wyjaśnienia przyczynowego zawiera niewykonalną pró­bę połączenia wszelkich związków przyczynowych z odniesieniem do wartości.